وقتی نام استفان هاوکینک از  برترین فیزیکدانان قرن به گوشم خورد به سایتش رفتم و زندگینامه اش را ترجمه کردم ولی تعجب من زمانی شروع شد که عکس او را دیدم کنجکاو شدم که او چرا بر روی صندلی چرخدار است ولی بعدا و با مطالعه این مقاله خیلی شوکه شدم فهمیدم او  کسی است  که مشکلات زندگی و ناتوانی جسمی خیلی شدید او را نتوانست مایوس کند او همیشه امیدوار است او فقط مثل خودش است و زبان ازبیان اراده او نا توان است  این مطلب از روزنامه جام جم شنبه 10 مرداد ماه 1383 اقباس شده پس به تاریخ ها زیاد توجه نکنید 

«من اشتباه کردم و 30سال گذشته را با برداشت نادرستي از سياهچاله ها پشت سرگذاشته ام.»
اين جملاتي بود که استفان ويليام هاوکينگ در هفدهمين کنفرانس بين المللي گرانش و نسبيت عام (GR17) که در دوبلين ايرلند جنوبي برگزار مي شد، به زبان آورد.
از چند روز پيش از آن ، جامعه کيهان شناسان جهان با بي صبري منتظر سخنراني وي بودند. دبير اين گردهمايي جهاني اعلام کرده بود استفان در آخرين دقايق باقيمانده از فرصت ثبت نام در اين کنفرانس سود جسته و با ارسال نامه اي به وي اعلام کرده که موفق به حل پارادوکس اطلاعات سياهچاله (Black hole Information Paradox) شده است و قصد دارد در باره آن در اين کنفرانس سخن بگويد و بدين ترتيب زماني يکساعته براي وي در نظر گرفته شد تا او بتواند 31 تير ماه فرمول بندي جديد خود از سياهچاله ها را ارائه کند.
استفان ويليام ، هشتم ژانويه سال 1942، دقيقا 300 سال پس از روزي که گاليله ديده از جهان فرو بسته بود در خانه اي کوچک در شمال لندن به دنيا آمد.
بعدها و زماني که نام او مرزهاي دانش را درنورديد هميشه از تقارن تولدش با سالگرد وفات گاليله به عنوان تصادفي اعجاب انگيز ياد مي کرد که او را به گذشته اي پر افتخار ارتباط مي دهد.
زمان جنگ جهاني دوم ، خانواده هاوکينگ براي در امان ماندن از آتش جنگ به منطقه آکسفورد مهاجرت کردند، اگرچه علاقه اوليه استفان به يادگيري رياضيات بود، اما به دليل اين که کالجي که در آن تحصيل مي کرد در اين رشته محصل نمي پذيرفت به تحصيل در علوم فيزيک پرداخت و بعد از آن بود که مجبور شد براي ادامه تحصيل ، در زمينه مورد علاقه ديگرش يعني کيهان شناسي که در آن زمان در کالجهاي آکسفورد تدريس نمي شد، عازم کمبريج شود؛ جايي که افتخارات بي نظيري را براي استفان به همراه آورد.
پس از آن که آموزش هاي خود را با سختيهاي فراوان به پايان رساند از سوي دپارتمان رياضيات کاربردي و فيزيک نظري دعوت به همکاري شد و خيلي زود توانست به کرسي دست يابد که سال 1663 در اين دانشگاه بنيان گذاشته شده بود.
اين کرسي پيش از هاوکينگ از آن نيوتون بود و پس از آن تنها دايراک ، فيزيکدان برجسته توانسته بود آن را در اختيار بگيرد.
هاوکينگ که در حال نبردي نفسگير با خود بود به اين موفقيت مهم دست يافت و به عنوان استاد کرسي لوکسيان پروفسور رياضيات کمبريج انتخاب شد.
اوسالهاي بعد به کار روي نظريات مربوط به يکي از مرموزترين اجرام عالم يعني سياهچاله ها پرداخت و در عين حال سعي کرد پيچيده ترين مفاهيم جهان را با زباني ساده براي مردم بيان کند که از جمله مهمترين کارهاي وي در اين زمينه نگارش کتاب تاريخچه مختصر زمان از سوي اين فيزيکدان پرافتخار جهان است.
اما داستان زندگي هاوکينگ از دريچه ديگري غير از موفقيت هاي علمي اش و سعي در باز کردن رازهاي بسته مرموزترين و ناشناخته ترين اجرام جهان نيز مورد توجه است.
هاوکينگ به خاطر مي آورد هيچ گاه در دوران کودکي و مدرسه ، دانش آموز فعالي نبوده و حتي معلمان از دستخط بد او به ستوه آمده بودند؛ اما با ورود به دانشگاه اوضاع فرق کرد و وي علاقه خاصي به فعاليت هاي بدني نشان داد و حتي در يکي دو رشته ورزشي در سطح دانشگاه به موفقيت هايي هم دست يافت ، اما در همين هنگام و از اواخر 19 سالگي علايم مشکوکي از ضعفهاي غير طبيعي در او به چشم خورد.
پزشک خانوادگي ، وي را به يک متخصص معرفي کرد و بدين ترتيب استفان در بيست و يکمين سالگرد تولدش عازم بيمارستان شد تا مجموعه اي از آزمايش ها را پشت سر بگذارد.
عکسبرداري ها و نمونه برداري از عضله هايش پزشکان را متوجه بيماري وحشتناکي کرد که در حال پيشروي و غلبه بر استفان بود.
اگر چه اوايل به او گفتند مشکل از کمبود ويتامين ناشي مي شود؛ اما خيلي زود مجبور شدند حقيقت را به استفان 21ساله که در حال سپري کردن دوره تحصيلي خود در کمبريج بود، بگويند.
وي به بيماري فلج اعصاب محرک عضلاني مبتلا شده بود. اين بيماري کم کم تمام بدن اورا فرا مي گرفت و سرانجام او را از پاي در مي آورد. پزشک معالج به او پيشنهاد کرد به کمبريج برگردد و تحقيقاتش را ادامه دهد.
استفان انگيزه زيادي براي ادامه فعاليت نداشت چون بعيد مي دانست حتي آنقدر زنده بماند که بتواند دکترايش را بگيرد.

کسي نمي داند چه اتفاقي افتاد و حتي خود استفان هم نمي داند دقيقا چه بر او گذشت که تصميم گرفت تا آنجا که مي تواند بکوشد زندگي معمولي را علي رغم ناتوانايي هايش تجربه کند.
وي کم کم توانايي عضلاني خود را ازدست مي داد و رفت و آمد به دانشگاه برايش سخت تر مي شد. در همين شرايط بود که با دختري به نام جين وايلد آشنا شد که خود استفان معتقد است همين آشنايي باعث تحول زندگي و تبديل شدن او به پروفسور هاوکينگ اين روزها شده است.
آنها با هم ازدواج کردند و استفان توانست خانه اي را با کمک والدينش در نزديکي کالج خود تهيه کند. کم کم و با افزايش فعاليت هاي استفان ، بيماري او هم گسترش مي يافت و جين مجبور بود براي او پرستار بگيرد تا در کارهاي شخصي به او کمک کند.
کم کم هاوکينگ توان حرکتهاي اصلي خود را نيز از دست مي داد و مجبور بود براي حل و نقل از صندلي چرخدار استفاده کند.سرانجام بيماري به قدرت تکلم او نيز آسيب رساند و وي را از توانايي حرف زدن نيز محروم کرد.
يکي از دوستانش براي او يک برنامه اکولايزر فرستاد که با نصب روي يک رايانه خانگي وي را قادر مي کرد تا باانتخاب کلمات مناسب با کمک موس متن مورد نظر خود را به صدا تبديل کند.
او ابتدا فقط مي توانست هردقيقه 15 کلمه را ساماندهي کند، اما اين شرايط هم پايدار نماند و وي توانايي حرکت دستان خود را نيز از دست داد.
اينک نظريات جنجالي او آنقدر معروف شده بود که مهندسان به فکر ساخت ابزار ويژه اي براي او بيفتند و به همين دليل يک صدا ساز ويژه براي او تدارک ديدند؛ صدا سازي که مي توانست با دنبال کردن حرکت چشمان استفان (که جزو معدود اعضاي بدن استفان به شمار مي رود که هنوز سالم است) کلمات مورد نظر او را شناسايي و اعلام کند.استفان با قبول بيماري اش و در عين حال با مبارزه با آن توانست گامهاي بلندي بردارد که شايد بسياري از افراد سالم از برداشتن آن عاجزند.
او زماني که پروژه و تحقيقي را شروع مي کند مطمئن نيست تا پايان آن زنده بماند، اما با جديت کارش را دنبال مي کند. اين معلوليت باعث کاهش فعاليت هاي علمي او نشده است.
او تدريس مي کند و با شاگردانش بر سر مسائل مختلف به بحث مي نشيند. غير ازمقاله هاي علمي ، براي عموم مردم کتاب مي نويسد و با برگزاري سخنراني خود را در قالب يک دانشمند تمام عيار به جهان معرفي مي کند.اکنون تقريبا تمام اعضاي بدن استفان از کار افتاده اند، اما مغز او و اراده او جهان را به تحسين واداشته است.
او قرار بود اندکي پس از بيست و يکمين سال تولدش تسليم مرگ شود، اما اکنون در 62 سالگي خود دست به تغييرات بنيادي در دانش کيهان شناسي مي زند و به قول يکي از پزشکانش با اسير کردن مرگ در يک سياهچاله مانع از نزديک شدن او به خود مي گردد؛ اگرچه خود او نظر ديگري دارد و معتقد است تنها چيزي که نبايد در زندگي گم کرد اميد است و هاوکينگ هنوز هم با اميد به کار ادامه مي دهد.